Quarantaine
Op de afdeling waar ik werk (als uitzendkracht bij Operando), was er een cliënt positief getest, net zoals op de andere afdelingen op deze locatie. En zoals je al kunt bedenken, iedereen in quarantaine. Op de groep waar ik werk moesten ook alle cliënten op hun appartement blijven. Heftig hoor! Maar goed, we moesten er maar het beste van maken natuurlijk, en daar gingen we met zijn alle voor! Natuurlijk heeft zoiets een grote impact, wij helemaal in pak naar binnen, maar het bracht ook hele mooie momenten met zich mee, heel veel persoonlijk 1 op 1 contact. Het mooiste wat ik vond was dat alle cliënten op hun eigen kamer zaten, maar het toch met zijn alle deden. Ze vroegen naar elkaar en hoe het ging. Die samenhorigheid vond ik echt bijzonder om mee te maken.  

Dikke Knuffel
Werken in de gehandicaptenzorg is leuk! Maarrrr, het gebeurt natuurlijk ook wel eens dat een cliënt een beetje boos op je wordt. Zo was er laatst een moment, ik was op de groep even aan het werk op mijn laptop. Een cliënt kwam binnen en zette zijn glas water op tafel (achter mijn laptop) Nou, je ziet het natuurlijk al gebeuren, per ongeluk stootte ik dat glas water om. De cliënt was even de woonkamer uit dus ik wilde snel zijn glas opnieuw vullen, maar hij was me te snel af en zag dus dat zijn glas water er niet meer stond. Ik vertelde nog dat het per ongeluk was gegaan maar dit vond hij dus echt niet kunnen. Ik moest mijn jas maar gaan pakken en naar huis gaan, want bij deze was ik ontslagen. Later tijdens mijn dienst kwam ik deze cliënt weer tegen waarop hij tegen mij zei; je bent toch niet ontslagen hoor, je mag gewoon blijven en spontaan kreeg ik een dikke knuffel. 

Het Trein Bouwpakket
Toen ik net begon met werken op een woonlocatie in de gehandicaptenzorg is er eigenlijk al snel, en plotseling een cliënt overleden. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt, echt heftig! 

Mijn herinnering aan deze cliënt is ook nog eens bijzonder. Het was een cliënt met moeilijk verstaanbaar gedrag en soms was het echt lastig om hem te begeleiden. Heel eerlijk, toen ik dit voor het eerst alleen moest gaan doen zag ik hier ook wel een klein beetje tegen op. Toevallig had de cliënt net een trein bouwpakket gekregen van zijn maatje, want hij was helemaal gek van treinen! We hebben deze toen samen opgebouwd, dat was echt heel erg leuk. Hij wilde de trein aan iedereen laten zien! Ik moest er foto’s van maken en uitprinten, superleuk! Zo bijzonder dat eigenlijk mijn enige, en helaas ook gelijk mijn laatste herinnering met deze cliënt zo’n mooi moment was wat we hebben gedeeld. Ik ben blij dat ik hem nu zo kan herinneren. 

Eigenwijs
Ook de kleine dingen brengen leuke momenten met zich mee. Zo moeten cliënten ook taken doen, bijvoorbeeld de vuilniszak weggooien of de tafel dekken. Je kunt je voorstellen dat dit natuurlijk niet de leukste klusjes zijn. Zo denkt een cliënt die soms lekker eigenwijs kan zijn er ook over. Als je hem aangeeft dat hij zo’n taak moet doen, dan is hij het hier niet mee eens. Hij gaat gewoon lekker op de grond liggen en zegt dan tegen mij; “Ik vind het wel gezellig met jou hoor! Ik heb alleen geen zin in taken doen.” Het mooie is dat als je er niet te veel op aanstuurt, hij het uit zichzelf gaat doen, of komt vragen of je nog hulp nodig hebt.